Rehzin, een meisje dat lang geleden met haar familie de ellende in Iraq is ontvlucht, zei tijdens een uitzending van schooltelevisie jeugdjournaal: "Vrijheid is, als je alles kunt vergeten..."
Het is nog steeds te bekijken, in de oude filmpjes lijst onderaan de pagina ga je naar de voorlaatste pagina en kijk waar 27-4-2007 staat. Ook politica Els Borst geeft een kort interview over haar oorlogservaringen.
Vanmorgen was op de BBC ontbijttelevisie te zien dat het gigantische lvliegtuig, de Lancaster Bommenwerper, die samen met vijf of zes Spitfires altijd te zien is op Bevrijdingsfeesten in Europa, na een renovatie weer klaar is om verder te vliegen. Het geluid van de Lancaster Bommenwerper is iets wat je nooit vergeet.
Ik heb dat vliegtuig zien vliegen, als ik me goed herinner was dat ter gelegenheid van de viering van 40 jaar vrijheid in Nederland. Ik woonde in die tijd in Rotterdam. Mijn man, die de Tweede Wereldoorlog heel bewust heeft meegemaakt, hij bijna 10 jaar toen de eerste bommen begonnen te vallen in mei 1940, waarbij zijn huis werd geraakt en hij met huisraad en al door de lucht vloog, zat heel stil op de bank, toen het geluid van die zware vliegtuigmotor dichterbij kwam. Hij wilde niet buiten staan om te kijken. Het liefst was hij zelfs onder de bank gekropen. Het geluid van de Lancaster en de Spitfires maakte hem doodsbang.
Hij zei ook: "Vrijheid bestaat niet. De oorlog mag dan wel afgelopen zijn, maar vrijheid bestaat niet."
Hij kon niet vergeten wat er was gebeurd, er was gewoon teveel gebeurd, hij had teveel meegemaakt.
En daar moet ik iedere dag aan denken, als ik de wereld door zijn ogen probeer te zien. En dat doe ik elke keer wanneer ik berichten hoor en lees over vluchtelingen kinderen, die komen uit landen waar oorlog en onrecht heerst. Daarom ben ik ook boos op de staatssecretarissen en ministers in ons land, die heel achteloos de levens van deze kinderen nog verder ongelukkig maken, door te zeggen: "Er is genoeg veranderd in jullie land, jullie zijn niet langer gewenst. Ga maar terug."
Daar moet heel snel een eind aan komen. Ieder kind wat moedwillig teruggestuurd wordt naar een land waar nog altijd geweld heerst en onrecht wordt gedaan, wordt op een verschrikkelijke manier in de steek gelaten. En dat dit gebeurt in een land, dat pretendeert de vrijheid hoog in het vaandel te hebben, kan ik niet begrijpen.
Het is net alsof je kijkt naar iemand die over de rand van het balcon is gevallen en nu ergens in de lucht blijft hangen, als een video die op pauze staat. Wat moet je doen? Wachten? Hulp halen? Weglopen? Blijven kijken?
Onze regering wil ons laten denken dat we juist omdat wij in een vrij land wonen gewoon ons eigen gang moeten gaan, dus doorlopen en niet kijken. Laat maar rustig vallen, die figuur daar in de lucht, zegt de regering. Want dat is onze zaak.
Maar mensen zoals Rehzin doen dat niet. Ook tegen haar hebben ze gezegd dat het Koerdische deel van Iraq veilig genoeg is om terug te keren. Maar wij zien toch iedere dag op televisie dat in Iraq nog steeds gevochten wordt, dat het met die bommen en ellende alleen maar iedere dag erger wordt. Daar stuur je toch geen kinderen naartoe, omdat je ze hier niet langer wilt hebben?
Vrijheid in Nederland is er pas, wanneer wij met zijn allen tegen onze regering durven zeggen: "Nu is het genoeg. De kinderen die hier in ons land naar school gaan, die onze taal spreken, die geen ander land kennen dan Nederland, moeten net zolang blijven, tot ze als volwassenen - met een fatsoenlijke opleiding en een diploma in hun bagage - een weloverwogen besluit kunnen nemen of ze Nederlander willen blijven, of terug willen gaan naar het land van hun ouders, om daar aan de wederopbouw te helpen.
Pas wanneer dat het beleid is van onze regering, kun je spreken van een volwaardige vrijheid. Daar hebben de soldaten uit de hele wereld in de Tweede Wereldoorlog hun leven voor gegeven.
)
